جماعت در اسلام وقتى است كه پيغمبر ( ص ) نماز مىخواند و على بن ابيطالب ( ع ) نيز با آن حضرت در حال خواندن نماز بود . چون ابو طالب درحالىكه جعفر نيز با او بود ، به على نزديك شد گفت : پسرم ! در كنار فرزند عمويت نماز بخوان . هنگامى كه پيامبر متوجه حضور ابو طالب شد ، به پيشباز آن دو رفت . ابو طالب با شادى بسيار بازگشت و مىگفت : همانا على و جعفر مورد اعتماد و امين منند / در مواقع سختيها و پريشانيهاى روزگار / سوگند به خدا از يارى پيامبر كوتاهى نخواهم كرد / و نه كسى از فرزندان پاك‌نژاد من از يارى او فروگذارى مىكند / شما دو تن بىياور مگذاريد او را و پسر عمويتان را يارى كنيد / كه عموى شما ، از ميان ساير عموهايتان ، از پدر و مادر من بوده است اين اولين نماز جماعتى بود كه منعقد شد . ابو هلال عسكرى نيز از اين واقعه در كتاب الاوائل ياد كرده است . از على ( ع ) روايت شده است كه فرمود : پدرم به من گفت : فرزندم ، همراه پسر عمويت باش كه از هر دشوارى زودهنگام و ديرهنگامى در امان مىمانى . آن‌گاه به من گفت : اعتماد و امنيت در همراهى با محمد است / پس با دو دست خود محكم و استوار همراهى با او را براى خود نگهدار همچنين ابو طالب برادرش حمزه را كه اسلام آورده بود ، از خلال چند بيت مورد خطاب قرار مىدهد و مىگويد : ابو يعلى ! بر دين احمد ( پيامبر ) بردبارى پيشه كن / و آشكاركنندهء دين باش ، آن‌گاه توفيق صابر بودن را يافته‌اى و بيت زير از جمله ابيات مشهور ابو طالب است . تويى محمد ، پيامبر هستى / از همگان برتر و درخشان‌تر و سيادت داده شده هستى اشعار فراوان ديگرى نيز از ابو طالب نقل شده است كه جمع آنها در اين كتاب باعث اطالهء كلام خواهد شد . با اين‌وجود بعضى از كسانى كه خوش ندارند دربارهء على ( ع ) به نقل نكتهء مثبتى بپردازند ، مانند اسلام آوردن پدر آن حضرت ، پيوسته پافشارى مىكنند كه ابو طالب با اعتقاد كفر از اين دنيا رخت بربسته است و دليل آنها بر اين گفته رواياتى است كه در عصر خلفا و پادشاهان ستمگر ساخته و پرداخته شده است . نگارنده در يكى از قصايد خود ، دربارهء ابو طالب چنين سروده است : پدرش ( پدر على ( ع ) ) پشتيبان دين پيامبر و مدافع او بود / و اگر وجود او نبود رايت دين در جهان منتشر نمىشد / اسلام او پنهانى بود و اگر امكان داشت / او در زمانى ديگر اسلام خود را آشكار مىكرد